سلام
آیا تا به حال به واژه "اضطرار" فکر کرده اید؟
واژه "مضطر" چطور؟
اصلا به کی می گن "مضطر"؟
فرهنگ معین رو که بررسی بکنیم ذیل واژه مضطر با این معانی برخورد می کنیم:
آشفته ،پریشان ، بیچاره ، درمانده و گزند یافته
چند لحظه به معنی این کلمات توجه کنید؟
تا به حال تو زندگیتون چند بار این حالت براتون اتفاق افتاده؟ درماندگی ، پریشانی ، بیچارگی و ...؟
نتایج اون چی بوده؟
فرض کنین که تو همین حالی که داریم این مطلب رو می خونین ، صدای تصادف وحشتناکی از بیرون میاد. بی شک ، سراسیمه می ریم بیرون. میبینیم که یه ماشین با یه دختر بچه تصادف کرده و حال بچه خیلی وخیم است. یه مقدار که نزدیک صحنه تصادف می شیم ،(خدای نکرده) متوجه می شیم که اون دختر بچه ، دختر یا خواهر یا یکی از نزدیکانمونِ. اون لحظه چیکار می کنیم ؟
خیلی آروم وای میسیتیم و نگاه می کنیم؟ به اطرافیان می گیم که الآن باید چی کار کرد؟ صبر می کنیم تا یه نفر بیاد تا از اون سؤال کنیم که چی کار کنیم؟ یا اینکه تلفنو رو بر می داریم و به آشنا ها زنگ می زنیم که من الآن چی کار کنم؟
نه هیچ کدوم از این کارا رو نمی کنیم .
بچه رو بغل می کنیم و می دوییم و فریاد می زنیم ، داد می زنیم "کمک ، کمکم کنین "
هر کسی که جلوی راهمون می بینیم ازش کمک می خوایم ، هر کی که باشه ، دوستمون یا دشمنمون، اصلا مهم نیست بهش میگیم کمک ، به همچین کسی میگن "مضطر" ، درمونده و پریشان.
هزار رو صد و هفتاد و خورده ای سال است که امام زمان میگن "کمک ، کمک"
حالت ایشون مانند همون کسی است که بچشو رو دستاش گرفته و میگه کمک
نه یک سال و دو سال و ..... صد سال و ....... هزار و صد و هفتاد و خورده ای سال
خیلی از ماها تصور درستی از گرفتاری ها و غصه های امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نداریم. با خودمون می گیم که امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) گرفتاری ندارد تا برای رفع مشکلات او دعا کنیم . ایشان نیازی به مردم ندارند تا بی توجهی مردم به او مایه غربتش بشود. البته این تصورات ناقص و نادرست است.
امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) گرفتاری های فراوانی دارند که ایشون رو گاهی تا مرز اضطرار به پیش می برد. در بعضی از روایت ها داریم که یکی از دلایل غیبت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) حفظ جان ایشان است. (کتاب غیبت نعمانی باب دهم) شدت غربت ایشون به قدری است که اگر ایشون قبل از پایان رسیدن غیبت خودشون رو معرفی کنند دشمنان حضرت رو مانند اجداد بزرگوارشون خواهند کشت.
اضطرار به معنای درمانده شدن و چاره نداشتن است و مضطر به کسی میگن که چاره ای برای او باقی نمونده باشه. یکی از القاب امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نیز که در کلام خدا ذکر شده، لقب مضطره.
از بررسی مجموعه روایت های مربوط به امام شناسی برمیاد که امامان معصوم به عنوان حجت الهی در خیرخواهی به بنده های خدا و محبت به اونا از پدر و مادر به اونا مهربون ترند، از هدایت پیدا کردن اونا خوشحال و از به بیراهه کشیده شدنشون بی نهایت ناراحت میشند . از اونجا که در شرایط بسیار سخت دوران طولانی غیبت کبری امام زمان(علیه السلام) از وضع بنده های خدا هر لحظه باخبرند و مشاهده می کنند که چطوری دشمنای حق با به کارگیری تمام امکانات خودشون تلاش میکنن تا با مطرح کردن انواع شبهه ها و رایج کردن فساد و فحشا مردم رو از مسیر درست انسانیت خارج کنن و به انواع زشتی ها و پلیدی های اخلاقی و اعتقادی آلوده کنن و یا خود مردم در نتیجه پیروی از هواهای نفسانی و فریب خوردن از زرق و برق دنیا چطوری از معارف الهی دور شده و با دست خودشون زمینه های تباهی و هلاکتشون رو فراهم می سازن خیلی ناراحت میشند . از طرف دیگه وقتی به خاطر بعضی مصالح الهی تو چنین شرایطی آن حضرت در پشت پرده غیبت به سر می برند و از انجام کامل ماموریتشون که هدایت بنده های خداست محروم شدند دچار حالت اضطرار میشند . مگه کدوم اضطرار سخت تر از اینه که کسی حجت خدا باشه و مسئولیت جان مردم و حفظ و تبلیغ و ترویج احکام و ارزش های الهی را برعهده داشته باشه اما در شرایطی واقع بشه که ببینه حکام جور از یه طرف و منافقا و انسان های هواپرست از طرف دیگه مردمو میکشن و یا احکام حیات بخش الهی رو زیر پا میذارن و بنده های خدا را از مسیر سعادت واقعی منحرف میکنن و آنها را به بیراهه سوق میدن .
آره دوست من توی دوره غیبت کبری هر روز بیشتر از قبل قلب رئوف و مهربان امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از مشاهده مشکلات و گرفتاری های بنده های خدا به درد میاد. در چندتا از روایات داریم که بالاخره روزی دریای صبر و بردباری ایشون از طغیان بیحد بنده های ناسپاس و ستم پیشه به تنگ میاد و گرفتاری های ایشون به حدی میرسه که در حال اضطرار به مسجد الاحرام میرند و پشت مقام ابراهیم به نماز می ایستند و بعد این آیه شریفه رو می خونند « امن یجیب المضطر اذا دعا و یکشف السوء و یجعلکم خلفا الارض » (سوره نمل آیه 62) یعنی: "غیر از خدا کیست که چون بی چاره ای او را بخواند پاسخ بدهد و گرفتاریش را برطرف سازد و شما را حاکمان زمین گرداند؟" و از پروردگار عالم میخواهند تا به خاطر پایان بخشیدن به ظلم ستمگران و آزاد کردن انسان های مظلوم در بند طاغوت ها به ایشون اذن ظهور داده بشه و در اون لحظه خداوند به اضطرار امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) رحم میکنه و با اذن ظهور ایشون بشریت از زیر یوغ بیداد و جهل و تباهی نجات پیدا میکنه و عدل و برابری، صلح و امنیت و آسودگی خاطر در سرتاسر زمین حاکم میشه.(بحار الانوار ج 51 ص 48 به نقل از تفسیر علی بن ابراهیم قمی ص497)
«محمد بن عثمان» نائب دوم حضرت نقل میکنه آخرین بار که خدمت ایشون شرفیاب شدم در کنار خانه خدا بود که حضرت دست به سوی پروردگار برافراشته بودند و دعا میکردند: «اللهم انجزلی ما وعدتنی » یعنی: "بار الها! آنچه به من وعده فرمودی، امضا بفرما." (مکیال المکارم، ح 2، صص 102-103)
اساسا تعبیر "فرج" که برای ایشون به کار میره به معنای رفع گرفتاریه ، تا گرفتاری نباشه فرج معنایی نداره. اینکه به ما گفته شده از خدا تسریع و تعجیل در فرج اامام زمان رو بخواهیم حاکی از اینه که ایشون گرفتاره و برای رفع گرفتاریشون نیاز به کمک الهی است.
ایشون، از همه کمک خواستن
یه چیزی می شنویم که میگن از همه کمک خواسته ها
کی؟ چه شخصی؟ فکر کنید
امام زمان خیلی خیلی مقام و منصب بالایی دارند ، از لحاظ ریشه و اصل و نسب ، از لحاظ علم و دانش ، از لحاظ ویژگی های ظاهری، از لحاظ توانایی، ادب، اخلاق، جوانمردی.
با وجود این همه ویژگی های منحصر به فرد که همه ماها به اونا آگاهیم، از همه کمک خواسته، جدا نکردند که این گروه آره، یا اون گروه نه، همه و همه، همه بشریت. ایشون می فرمایند: « واکثروالدعا بالتعجیل الفرج و ان ذلک فرجکم» یعنی: "زیاد دعا کنید برای فرج که همانا فرج شما در آن است." ( کمال الدین جلد 2 صفحه 485)
جالبیش اینه که می فرمایند "که همانا فرج شماست." این همه درخواست کمک به خاطر خود ماست ، ولی افسوس که من سرگرم خودم و دور و ورم هستم و صدای «هل من ناصر ینصرنی» پسر فاطمه رو نمی شنوم ، چون صداهای روزگار گوشم رو پر کرده و نمی خوام صدای دیگه ای رو بشنوم تا حالا به این نکته فکرکردیم وقتی فاطمیه میرسه اکثر ماها می گیم "اگه من مدینه بودم ، فلان کار رو می کردم." و یا وقتی حرف از امام حسین و کوفیا میشه میگیم : "اگه کربلا بودم فلان کار رو می کردم." ؟
ولی متاسفانه اینو نمی گیم که آلان هم ما امام زمانی داریم که مثل امیرالمؤمنین (علیه السلام)، امام حسن و حسین (علیه السلام) نیاز به کمک داره، الان اگر اوضاع دنیا این طوری است و ماها سر درگمیم ، چون که "راهمونو گم کردیم"، چون که نماینده خدا رو تنها گذاشتیم، افراد زمان پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، امیرالمؤمنین(علیه السلام) و ائمه دیگر رو سرزنش می کنیم که از امام زمانشون حمایت نکردن، ولی آیا تا حالا به این موضوع فکر کردیم که ما هم می توانیم به امام زمانمون کمک کنیم و از ایشون حمایت کنیم؟ اصلا تا حالا فکر کردیم که امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نیاز به کمک ما دارد یا نه؟
منبع:
http://aftabmehrabani2.blogfa.com/