تالار گفتگوی بیداری اندیشه

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم پرست
بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد
همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو
کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع

در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست
این دل زار نزار اشک بارانم چو شمع

در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست
ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است
با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت
تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو
چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین
تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت
آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع

با زلفِ خویش زلفِ دلم را گِره بده
شاید هوای زلفِ پریشان به ما رسید

باید کویر می شدم و خشک می شدم
کردی دعا و این همه باران به ما رسید

یک لحظه چشم از دلِ بی تاب برندار
دور از تو غم، به سرعتِ طوفان به ما رسید

از ما همیشه دردسر ما به تو رسید
از تو همیشه رحمت و احسان به ما رسید

دل های ما کنار ِ شما آبرو گرفت
آقا چقدر از کرَمَت نان به ما رسید

ما بابِ میل تو نشدیم عاقبت ولی
لطف تو هر دقیقه و هر آن به ما رسید

خوب است وقت روضه تو ما را خبر کنی
شاید نوای آن دلِ سوزان به ما رسید

یک بار هم از نیابت ما کربلا برو
توفیق هرچه هست ز جانان به ما رسید

شبي دم سحري در دعايتان آقا

کنيد اندکي ياد گدايتان آقا

مرا به نيمه ي شب ها براي نافله ها

صدا کنيد... فداي صدايتان آقا

شکسته بال ترينم ولي مرا ز کرم

پرم دهيد ميان هوايتان آقا

دلم گرفته خدا خيرتان دهد يکبار

دهيد اجازه بيفتم به پايتان آقا

به روي پنجه قد افراشتم به جلب نظر

سوا کنيد که باشم برايتان آقا

ســــفره افـــطار خـــود را پهـــن کــــردی در کجا
سامــــرا یا طـــوس یـــــا کــــنج بقــــیع یا کربلا
لقــــمه ی نــــانی بگـــیر و عاشقت را سیر کن
جــــان مــــن آقــــا فــــدای لقـــمه ای نان شما
نان تـــو از جنـــس نان نیـــمه شبهای علیست
نیمه شب شاه عـــــرب نان و رطـــب سهم گدا
مثل حــیدر نیــــمه ی شـــب خانه ها را در بزن
منتـــــظر داری مـــــیان تک تک ایـــــن خـانه ها

ای عشق همه بهانه از توست
من خامشم این ترانه از توست

آن بانگ بلند صبحگاهی
وین زمزمه ی شبانه از توست

من انده خویش را ندانم
این گریه ی بی بهانه از توست

ای آتش جان پاکبازان
در خرمن من زبانه از توست

افسون شده ی تو را زبان نیست
ور هست همه فسانه از توست

کشتی مرا چه بیم دریا ؟
توفان ز تو و کرانه از توست

گر باده دهی و گرنه ، غم نیست
مست از تو ، شرابخانه از توست

می را چه اثر به پیش چشمت ؟
کاین مستی شادمانه از توست

پیش تو چه توسنی کند عقل ؟
رام است که تازیانه از توست

من می گذرم خموش و گمنام
آوازه ی جاودانه از توست

چون سایه مرا ز خاک برگیر
کاینجا سر و آستانه از توست

هوشنگ ابتهاج

چه شکر گویمت ای هستی یگانه ی عشق

اگر چه فرصت عمرم ز دست رفت بیا

نمی رود ز سرم این خیال خون آلود

بیا بیا که درین ظلمت دروغ و ریا

حکایت غم دیرین به عشق گفتم، گفت

بدین نشان که تویی ای دل نشسته به خون

زمان به دست پریشانی اش نخواهد داد

به شادی غزل سایه نوش و بخشش عشق